Tweeduizendvijftien

Wauw, we zijn al in 2015, ik kan me nog levendig herinneren dat het 2000 werd, het jaar waarin alle computers gingen ontploffen. Waar zijn die 15 jaar naartoe gevlogen? De tijd gaat snel. We zitten nu al exact 1 jaar en 4 maand in Australië. Nog 8 maand en 1 dag te gaan voor we uit het land gezet worden. Nog 245 dagen de tijd om een job te vinden, Tasmanië te bezoeken, de 60 km lange Overland Track af te stappen, de westkust te zien, even terug te keren naar Roko Island, the Kimberly te her-bezoeken,… Ik vrees dat ons lijstje steeds langer en langer wordt en de tijd steeds korter en korter. We zien wel, het plan om geen plannen te hebben is nog steeds van kracht. Benieuwd welke avonturen ons in 2015 allemaal te wachten staan.

In dit kleine Nieuwjaarstekstje willen wij ook graag al onze trouwe bloglezers een zeer gelukkig, voorspoedig, fijn, gek, fantastisch nieuw jaar toewensen. Mogen al uw wensen en wildste dromen uitkomen in 2015!

een blij weerzien

een blij weerzien

De afgelopen week hebben we ons huis gedeeld met Adi en Jorge, de Engelse jongens die ons drie weken in huis genomen hadden in Melbourne. Ze kwamen naar Sydney om hier in stijl afscheid te nemen van het oude jaar. Helaas waren alle tickets voor hun event al uitverkocht. Ondanks vele pogingen om via andere kanalen alsnog aan tickets te geraken hebben we oudejaar noodgedwongen apart moeten vieren. Dit werd echter ruimschoots goedgemaakt door op 1 januari het nieuwe jaar samen goed in te zetten.

Op de eerste rij

Op de eerste rij

Terwijl de jongens op meisjesjacht gingen in Watsons Bay genoten Ruben en ik in een rustig parkje van het vuurwerk. Door een tip van een echte Sydneian (Sydniër of Sydniaan?) trokken we, gewapend met een picknickdeken, genoeg eten en drinken voor een heel leger, wat leesmateriaal, muziek en camera naar Yurulbin Park.

Een goede tip want anders dan op zowat alle andere plekken in de stad was het hier nog vrij rustig. Geen duizenden mensen (waarvan 90% toeristen) die op elkaar geplakt wachten op het vuurwerk. Wel “echte” Australiërs, veel muziek, jong volk en een leuke ambiance. Op de kaart lijkt de plek nogal ver te liggen van alle actie, maar het bleek de perfecte plek te zijn. Een mooi zicht op Harbour Bridge met nog net een glimps van het Opera House.

Happy New Year!

Happy New Year!

Op 1 januari werd het nieuwe jaar ingeluid met een bezoekje aan Bondi beach, samen met duizenden andere toeristen. De jongens lagen er hun roes uit te slapen en zagen tegen het einde van de dag ook behoorlijk rood. Misschien hadden we hen toch halfweg moeten wakker maken?

Bondi beach

Bondi beach

Ze waren trouwens ook aan het filmen voor de tv-serie Bondi rescue. Grappig om die mannen het strand op en neer te zien rijden in een quad vol camera’s. Buiten enkele verdwaalde kinderen, wat verbrande of gedehydradeerde mensen zal er wel niets erg gebeurd zijn want ze gaven al snel op. Wij genoten de rest van de dag nog van de zon en zee, wat doe je immers anders in Australië?

kaart1_1

Kerst down under

De hele kerstperiode blijf ik de raarste periode van het jaar vinden hier in Australië. Je zou denken dat een land waar het hoogzomer is rond de kerstperiode niet zou dromen van een witte kerst, een brandende open haard, een kerstboom en een dikke man met baard in een rood pak. Het zou logischer zijn moesten ze hun “kerstcultuur” enigszins aangepast hebben aan hun levenswijze.

Hoe lang zou het duren om dit te bouwen?

Hoe lang zou het duren om dit te bouwen?

De straten hangen vol met valse dennentakken versierd met valse sneeuw terwijl iedereen rondloopt in zomerjurkjes, teenslippers, korte shortjes, en zonnebrillen. Occasioneel duikt er eens een kerstman op in zwemshort met een surfboard in de hand.  Dit beeld klopt al iets meer met de werkelijkheid. De meeste Australiërs brengen kerstdag dan ook door buiten, in het park of aan het strand. Kerst vormt dan zowat de hoogdag voor de Australische barbecue-cultuur. En ik kan ze geen ongelijk geven, wat is er nu beter dan buiten genieten van het goede weer met een fris drankje en de geur van een heerlijke bbq?

Klaar voor het kerstfeest!

We zijn er klaar voor!

Wij spendeerden kerstavond op een boot rondtoerend in de haven van Sydney samen met twee mede-Belgen, Valerie en Lise. Onze kerstplannen waren nogal last-minute. Eigenlijk waren er geen plannen maar toen we hoorden dat Valerie en Lise tickets hadden voor een partycruise besloten we ook te gaan. Het enige kleine probleempje was dat je verondersteld werd verkleed te zijn. We hadden slechts twee dagen om snel een kerstoutfit in elkaar te knutselen maar met wat zelfgemaakte kartonnen knopen, enkele kerstslingers, en een klein doosje kerstballen van de one-dollarstore transformeerde ik een wit zomerkleedje in een “Miss Snowman” outfit, met bijpassend hoedje. Ruben ging voor een minimalistische aanpak met een kerstman-baard op een stokje.

Het werd een leuke, grappige en vooral onvergetelijke kerst!

Een boot vol kerstmannen

Een boot vol kerstmannen

10858511_10204685857319644_5163816336237285325_n

Vrolijk kerstfeest!

 

Het werd een leuke, grappige ennnnnnnnnnnnnnnnnnnnHet werd een leuke, grappige en vooral onvergetelijke kerst!

Van Newtown naar Sydenham

Het hotel in de universiteit is een absolute aanrader. Het gebouw is prachtig, de mensen super vriendelijk en de locatie kon niet beter zijn.

Wesley College

Wesley College

Met een lichte tegenzin ruilen we het bruisende, levendige en culturele Newtown in voor het leven in suburban Sydenham. Alhoewel het slechts op een steenworp ligt van het centrum van Sydney vormt Newtown een nieuwe kern op zichzelf. De buurt is gevuld met leuke koffiehuisjes, kleine creatieve winkeltjes en veel jong volk.

Wanneer het zover komt dat we op zoek zouden gaan naar een appartementje in Sydney staat deze buurt, naast Potts Point, Wooloomooloo en Manly zeker op de lijst.

Genieten in Newtown

Genieten in Newtown

Het leven in Sydenham blijkt niet zo erg te zijn. We wonen dicht bij het station en van daaruit is het slechts 20 minuten durende treinrit naar ’t stad. Het huis waarin we mogen verblijven is ook niet min, een mooie oude houten woning met een leuk tuintje aan. Minpunten zijn dan wel weer dat er achter de tuin een spoorweg ligt en we ook vlakbij de luchthaven wonen. Soms komen de vliegtuigen zo danig dichtbij dat ik denk dat ze wel eens een schoorsteen zouden raken. Gelukkig zijn er duidelijk verschillende routes op verschillende dagen in de week. Zo hebben we slechts twee dagen een klein beetje geluidsoverlast. Niet echt de buurt waar ik zou willen gaan wonen, maar waarschijnlijk wel een stuk goedkoper dan eender waar in Sydney. En aangezien we hier gratis een dikke drie weken kunnen verblijven gaan we zeker niet klagen.

katman

the cat whisperer

De twee katten van het gezin zijn gelukkig ook gemakkelijk tevreden te stellen. Zolang ze hun eten krijgen in de ochtend liggen ze de rest van de dag tevreden te luieren in de tuin. Er ligt zelfs een pakje onder de kerstboom voor ons en natuurlijk ook eentje voor de katten. Een leuke attentie van Bettina en Jon.

We zijn nog steeds op zoek naar werk, maar omdat de kerstperiode er aan zit te komen staat de zoektocht even op een laag pitje.

warm, warmer, warmst

Na vier uur vliegen landen we in Mackay, van de zachte lente temperaturen in Sydney naar de broeierige hitte in Tropical Queensland. De volgende dag vluchten Lisa, Chrissy en Liam voor de drukkende zomertemperaturen naar het koele Tasmanië. Ze gaan, voor het eerst in vier jaar, op vakantie. Hopelijk genieten ze er dubbel en dik van.

Wanneer we “thuis” komen in Kuttabul beseffen we dat ze eigenlijk veel vertrouwen hebben in ons. Zomaar hun hele boerderij in handen geven van een paar Belgen die er, maanden terug, drie weken komen helpen zijn. Veel werk valt er eigenlijk niet te doen. Voornamelijk controleren of alle koeien en paarden water hebben, de stier eten geven ’s ochtends, de struisvogel eten geven ’s avonds en af en toe met de hond gaan wandelen. Hetgeen ik het meest naar uitkeek waren natuurlijk de twee paarden; Flash en Rusty. Tijd om eindelijk, na meer dan een jaar, terug te gaan paardrijden.

koe en paard

cow meets horse

Kuttabul is maar een klein gehuchtje en er valt dan ook niet echt iets te doen. Het feit dat het al 38°C is om 6u ’s ochtends zorgt er ook voor dat we niet veel zin hebben om iets te gaan doen. We hoopten er aan gewend te geraken, maar na een week zijn we nog altijd niet opgewassen tegen de warmte. Binnenshuis is het slechts enkele graden koeler, ze zijn waarschijnlijk een van de zeldzame Australische gezinnen die geen airconditioning in huis hebben.

Ruben te paard

Ruben te paard

Yasmin en Jason zijn nog steeds aan het housesitten in Mackay. Ondertussen is het luxueuze strandhuis omgevormd tot een B&B die Yasmin uitbaat. Ze mogen er kosteloos wonen op de benedenverdieping, boven zijn er vier mooie gastenkamers en een gemeenschappelijke lounge, keuken en terras. Ook de tuin en het zwembad worden gedeeld met de gasten.

speciale regenboog

speciale regenboog

Ze zijn nog maar net enkele weken open maar toch zijn er al regelmatig gasten. Wanneer er geen gasten zijn kunnen wij voor een dagje bij hen komen afkoelen in het zwembad. Buiten deze bezoekjes zijn onze dagen gevuld met de nog steeds lopende zoektocht naar werk en nietsdoen. Op een dag stond een van onze buren voor de deur met de vraag of we niet mee wilden gaan vissen. Voor ons een welkome afwisseling tussen het nietsdoen, dus niet veel later bevonden we ons in een klein bootje op zee. Lisa had hen verteld dat wij aan het passen waren op hun huis en misschien wel eens wilden meegaan. Het was een leuke dag maar er stond geen vis op de menu die avond. Wel konden we later die week wat gaan bijklussen bij hen, dus toch een goede afloop voor ons. Een extra zakcentje is altijd welkom.

10354072_10152517793733030_2643611698232162882_n

Walabi’s bij het ontbijt

Dit housesitten bevalt ons wel en we vroegen ons af of er geen plekken waren in Sydney waar we dit konden doen. Gratis accommodatie in ruil voor oppassen is geen slechte deal. Er bestaat zelfs een hele organisatie en website voor waar mensen met een huis een zoekertje kunnen plaatsen en kandidaat-housesitters een profiel kunnen aanmaken. Na enkele dagen vinden we het perfecte adres om de feestdagen door te brengen. We kunnen gaan houssitten in Sydenham, een suburb van Sydney, van 18 december tot 4 januari. Voor de tussenperiode vonden we ook een beter aanbod dan een overdrukke, ongezellige hostel. De studentenkamers van de universiteit worden tijdens de vakantieperiode uitgebaat als een low-cost hotel. Er is een bedrijf die alle enkele bedden uit de kamers haalt en vervangt door hun dubbele bedden en het hele gebouw omtovert tot een tijdelijk hotel. Ze doen dit op verschillende locaties in verschillende steden. Een briljant idee als je het mij vraagt. We boeken er een tweepersoonskamer en het komt ons goedkoper uit dan een 6-bed dorm te delen in een hostel. We kijken er al terug naar uit om terug te keren!

10270794_10152510976258030_4838939745296251019_n

twee in één keer, de gulzigaard!

Ondertussen waren er wel enkele problemen opgedoken op de boerderij. Op een ochtend liet ik de kippen buiten en vond ik een grote slang met twee dikke bulten in het kippenhok. Er waren ook twee kuikentjes verdwenen. Ra, ra, ra, waar zouden die toch naartoe zijn? De slang was waarschijnlijk ’s nachts door een kiertje naar binnen gekropen en kon, wegens de verdikkingen, nadien niet meer ontsnappen. De immer behulpzame buurman kwam om ons verlossen van de slang. Hij stapte zonder aarzelen het hok binnen en greep de slang achter de kop vast. Nadat we het beestje wat konden bewonderen werd hij in een doos gestoken en afgevoerd, om enkele kilometers verder weer bevrijd te worden. Het was een carpetsnake, een soort python die op zich niet zo gevaarlijk is. Een beet zou wel pijn doen, maar hij is niet echt giftig of levensbedreigend, toch een kleine geruststelling. Nadat we het hok volledig controleerden op gaten en kieren konden de kippen terug binnen voor de nacht.

1511228_10152511759658030_5326317570193994495_n

Crocodile Dundee to the rescue

De ochtend nadien telde ik alle kuikens en was er weer een weg. Deze keer zat de slang bovenaan rond een van de zitstokken gedraaid. Wanneer we hem trachtten los te maken probeerde hij ons meermaals aan te vallen. Deze keer was de buurman niet thuis en kwam de vader van Chrissy, die wat verderop woonde, ons helpen. Hij kwam het erf opgestapt met zijn geweer in de hand. Deze keer zou de slang het helaas niet overleven. Hij was van mening dat ze doodschieten de enige oplossing was, anders zouden ze altijd blijven terugkomen. Ook al was deze slang duidelijk een andere. Hij was veel kleiner en de vorige slang zou nog steeds bezig zijn met het verteren van de twee vorige kuikens. Jammer genoeg kon hij niet op ander gedachten gebracht worden. Er bleven nog drie kuikens over en drie waren reeds verorberd door de slangen. Enkele dagen later verdween er terug een kuikentje, deze keer overdag. ’s Ochtends waren ze nog met drie en ’s avonds schoten er slechts twee over. De kippen kunnen vrij rondlopen over het hele terrein, dus het kuikentje kon eender waar verdwenen zijn.

IMG_5379

een geniepige gluiperd

Twee dagen voor Lisa en haar gezin terug thuiskwamen ging ik ’s middags de eieren rapen en hoorde ik plots achter mijn oor een sissend geluid. Ik schreeuwde zo hard dat Ruben in paniek naar buiten rende om te zien wat er scheelde. Er zat een slang, nog groter dan de eerste, vlak boven en naast mijn hoofd. Ze lag op een van de zitstokken en had ook ongeveer dezelfde kleur, ik had ze nooit zien zitten bij het binnenkomen. Zij mij dus wel en was zachtjes dichterbijgeslopen. We wilden niet nog eens beroep doen op de buurman of de vader dus zat er niets anders op, we zouden ze zelf moeten proberen vangen. Het ging wonder boven wonder nog gemakkelijk. Terwijl ik de kop in bedwang hield kon Ruben de slang losmaken van de stok (kleine vertrouwensoefening). Vervolgens ging ze in een doos en reden we er enkele kilometers mee weg. In een bos verderop lieten we ze weer vrij. Van de zes kuikentjes bleef er nu nog maar één eenzaam kuikentje over. Elke avond verstopte hij zich onder de haan om te gaan slapen. Waarschijnlijk heeft het zo de voorbije nachten overleefd.

Gelukkig vonden Lisa en Chrissy het allemaal niet zo erg. Wij konden er volgens hen ten slotte ook niets aan doen. De slangen zouden ook toegeslagen hebben indien zij thuis waren geweest. Ze zaten er meer mee in dat wij het slangenprobleem hadden moeten oplossen.

Buiten dit verliep alles behoorlijk vlot en vlogen deze vier weken voorbij. Voor we het goed en wel beseften zaten we alweer op het vliegtuig richting Sydney.

In de wolken

In de wolken

Sydney – part 1

Na drie dagen vol rollercoasters, spookhuizen en waterpret was is het hoog tijd om ons weer bezig te houden met wat serieuzere zaken.

Hoe gaan we in Sydney geraken? Waar gaan we verblijven? Na een avondje brainstormen over alle mogelijke opties hebben we eindelijk een plan.

We can do this!

We can do this!

Eerst huren een auto in Surfers Paradise om de resterende 965 km naar Sydney af te leggen en dan boeken de goedkoopste hostel die we kunnen vinden. Wanneer we onze kleine Nissan micra gaan ophalen, jawel, dezelfde auto als de boze bomma’s, krijgen we een aangename verrassing. Bij het verhuurbedrijf staat er een grotere en veel luxueuzere wagen die per toeval ook naar Sydney moet. Wij zijn natuurlijk zo vriendelijk om deze wagen op zijn bestemming te brengen.

Gold Coast Hinterland

Gold Coast Hinterland

Het zou zonde geweest zijn om de kortste route te nemen langs de kust, dus nemen we de inlandse route, via de Gold Coast Hinterland. We lijken eindeloos naar boven te rijden al kronkelend en slingerend tussen de massieve bomen van een eeuwenoud bos. Opeens verdwijnt het bos en is het alsof we ons in een andere wereld bevinden. Prachtige groene heuvels strekken zich uit zo ver we kunnen zien met op de achtergrond hogere bergtoppen. Helaas hebben we, met onze huurwagen, geen tijd om de bergtoppen te gaan verkennen. Ze zien er nochtans uitnodigend uit om te beklimmen. Het is hier duidelijk heel wat graden kouder dan aan de kust. ’s Nachts bibberen we in ons tentje en de volgende dag doen we voor het eerst in maanden een lange broek, een trui en schoenen aan. Het voelt wat vreemd om terug zoveel kleren aan te hebben.

mysterieuze pieken

mysterieuze pieken

We rijden steeds verder weg van de bergtoppen en langzaam veranderd het landschap weer. Deze keer rijden we door teletubbie-heuvels met hier en daar een rare uitstulping of mysterieuze piek. Blijkbaar is het een goede streek om fruit te telen want om de zoveel kilometer komen we een klein fruitstandje tegen langs de kant van de weg. Meestal zijn ze onbemand en rekenen de mensen op de eerlijkheid van de klanten. We kopen enkele Paw Paw’s, wat mangos en bananen en betalen netjes de gevraagde prijs.

Helaas hebben we zo goed als geen foto’s meer van dit wondermooie stukje Australië. Door een of andere reden, of iemand, we noemen geen namen, werden alle foto’s van deze trip misterieus verwijderd. Het enige wat overschiet zijn enkele wazige gsm-foto’s. We moeten dus zeker nog eens terugkeren naar deze streek.

We zijn er geraakt!

We zijn er geraakt!

Na drie dagen rijden komen we eindelijk aan in “the big city”. We verblijven 1 nacht bij Cecilia, en we zijn achteraf blij dat we daar niet gebleven zijn. Er zijn weinig mensen die mij echt kunnen irriteren, maar zij is er zeker één van. Ruben had er na twee uur al genoeg van. We willen niet slecht spreken over mensen maar ze leefde echt in een andere wereld, een heel zweverig type. De reden waarom we er niet meer kunnen blijven wordt ons ook al snel duidelijk. Ze heeft de vrije kamer gegeven aan een Hollands koppel dat kwam aanbellen terwijl wij onderweg waren naar haar. Pech voor ons, ook al was dit al maanden op voorhand afgesproken. Haar exacte woorden waren: “You have to be flexible in life, everything that happens happens for a reason so there must be something else out there for you. The universe has a plan for all of us, just go with the flow and see what happens”. 

De volgende dag zijn we blij dat we in de hostel konden blijven in plaats van bij haar.

SOM051ML-04-1024x682

What bird is that – mural by Peter Day

We storten ons op het solliciteren bij verschillende bedrijven en brengen de resterende tijd door met het verkennen van de stad. Wanneer we hier de eerste keer waren, samen met William en Sara, was ik eerlijkgezegd een beetje teleurgesteld. We waren hier dan ook maar enkele dagen en brachten niet zoveel tijd door in de stad, maar toch had Sydney geen goede indruk nagelaten. Na een gratis rondleiding in de stad door een zeer energieke, jonge gids ben ik helemaal van mening veranderd. Sydney zit vol verborgen plekjes, steegjes en City Art. De stad heeft wel wat hoogbouw geconcentreerd in het centrum maar de meeste straten bestaan grotendeels uit oude huizen in victoriaanse stijl met twee verdiepen en een voortuintje. Dit maakt dat de stad minder aanvoelt als een grootstad en een meer menselijkere schaal heeft. De vele voortuintjes zorgen ook voor een mooi groen straatbeeld.

Jacaranda's in bloei

Jacaranda’s in bloei

We komen ook net in de goede periode aan, alle Jacaranda bomen staan in bloei, wat zorgt voor een fenomenale zee van blauw in de straten van Sydney.

jasonwing950_52ef30e52e878

In between two worlds – Jason Wing

Al dit rondneuzen en slenteren is wel leuk, maar tot zo ver hebben we nog geen werk gevonden en dat begint toch essentieel te worden. Wanneer Lisa ons contacteert met het voorstel om vier weken te passen op hun farm in Kuttabul aarzelen we dan ook niet om dit aan te nemen. Zij zijn bereid onze vlucht heen en terug te betalen, we mogen hun auto gebruiken terwijl ze weg zijn en er is eten voorzien voor de hele periode. In ruil houden wij een oogje in het zeil, geven de koeien, paarden, kippen en struisvogel eten en letten op hun hond en kat.

Dat vonden wij wel een goede deal en zo zitten we op 10 december op het vliegtuig naar Mackay!

Belle zonder Beest

Aan alle mooie liedjes komt helaas een eind, zo ook aan onze auto. berkleyNa een dikke 40.000 kilometer rond Australië geeft hij het op. Gelukkig niet ergens in the middle of nowhere maar in het uber toeristische Gold Coast even ten zuiden van Brisbane.
Het originele plan was om hier enkele dagen te blijven om de Themapark Capital of Australia te verkennen door een bezoek te brengen aan onder andere Seaworld, Movieworld en Wet’nWild. Daarna zouden we verder rijden via het bergachtige binnenland, de kam van de Great Dividing Range volgend naar ons einddoel, Sydney. Dat we dit niet gingen halen werd al snel duidelijk. Het rode check engine lampje brandde steeds vaker en we haalden het nog net stapvoets tot aan de camping.

We zijn er de enige kampeerders en worden langs alle kanten aangestaard van achter groezelige grijs-witte gordijntjes van allerhande koterijen en omgebouwde caravans. Er hangt hier maar een raar sfeertje en we voelen ons beiden niet echt op ons gemak. Veel keuze hebben we echter niet dus zoeken we een plekje uit en zetten onze tent op.

De volgende dag geraken we met horten en stoten uiteindelijk tot aan de garagist die na een snelle blik onder de motorkap geen goed nieuws heeft voor ons. De enige oplossing die hij ons kan bieden is het installeren van een nieuwe tweedehands motor, wat ons zo’n $5000 zal kosten. Ook al wisten we al enkele weken dat dit er zat aan te komen toch kwam de klap hard aan. Onze trouwe reisgezel is helemaal op. Het Beest dat alles aankon, van snelstromende rivieren tot steile bergen is aan het einde van zijn latijn.

het Beest

het Beest

Het enige wat we nog kunnen proberen is de auto trachten te verkopen. Wie koopt er in godsnaam een kapotte auto? Hoeveel zou iemand willen betalen voor een hoop ijzer waar je eigenlijk niets mee bent? Je zou er kunnen een nieuwe motor in steken, maar dat is lang niet het enige dat er aan scheelt. Er zijn 1001 kleine stukjes en brokjes die eigenlijk ook zouden vervangen moeten worden om er terug een betrouwbare auto van te maken. Maar dan begin je plots verder te denken. Wat als we zouden doen alsof onze neus bloedt? Er zijn genoeg backpackers die auto’s verkopen waar er een hoop werk aan is zonder je er op voorhand voor te waarschuwen. We besluiten van een zoekertje online te posten dat vrij vaag blijft over het werkelijke probleem, we vermelden wel dat er wat kosten aan zijn. De auto wordt aangeboden als een pakket met zo goed als al onze kampeerspullen; tent, frigo, kookvuur, borden, kommetjes, bestek, bodybord, snorkels en zwemvliezen, kisten om alles in op te bergen,… Tenslotte zullen we vanaf nu alles terug moeten kunnen meedragen. Alles wat niet in onze valies past gaat weg.

Het zoekertje stond nog maar een minuut online of Ruben zijn gsm werd bedolven onder de vele berichtjes en telefoontjes. Terwijl ik een klein vreugdedansje doe in de groezelige keuken vol kakkerlakken is hij druk bezig met het maken van afspraken voor de volgende dag.

verkocht!

verkocht!

De eerste man die kwam kijken had al meteen door dat er iets goed fout was. De auto startte maar na twee keer proberen en hij was ook zo slim om de motorkap open te houden zodat je direct kon zien dat er iets fout zat. Wij hielden ons natuurlijk van de domme door te zeggen dat we allebei niets van auto’s kennen en er ook niet meer geld in willen steken omdat we binnen twee weken toch het land zouden verlaten. Een klein leugentje om bestwil kan geen kwaad zeker? Na wat wikken en wegen besloot hij er nog even over na te denken.
De tweede kandidaat koper was een jonge man, ik schat ergens begin de dertig, die de wagen kwam kopen voor een vriend die in Brisbane woonde en het zoekertje had gezien. Deze keer hielden we de motorkap gesloten bij het starten van de auto. Buiten het feit dat hij wat moeilijk startte zag de vriendelijke man geen echte fouten. Na heel wat heen en weer getelefoneer en een kleine, uiterst spannende testrit besloot hij dat dit een goede koop was. Tijdens de testrit wou hij vanzelfsprekend graag de 4×4 uittesten, iets dat wij al maanden niet meer gebruikt hadden omdat er de laatste keer dat we dit deden een stuk van onder de auto viel. Wonder boven wonder verliep alles goed, er vielen geen stukken van de auto en er waren geen rare schrapende geluiden zoals voorheen. Na nog wat telefonisch overleg besloten de twee vrienden de koop af te sluiten. Wij kregen onze vraagprijs en zij zouden de auto het volgend weekend gaan uittesten tijdens een kampeerweekend op Fraser Island. Gelukkig was de man zo blij met deze aankoop dat hij de blik tussen Ruben en mij niet zag toen hij ons dit vertelde. Het zou een mirakel zijn mochten ze op Fraser Island geraken in de eerste plaats.

Natuurlijk waren we blij dat het hele autoverhaal niet helemaal verlieslatend was maar tegelijkertijd had ik het gevoel dat we ons een hele hoop bad Karma op de hals gehaald haddden door te verzwijgen dat de motor het elk moment kon begeven.

Het duurde ook niet lang voor dit vermoeden bevestigd werd. Cecilia, de landscapsarchitecte in Sydney liet ons later die avond doodleuk weten dat ze besloten heeft van gedacht te veranderen. Ze wil ons niet langer huisvesten onze eerste weken in Sydney. Na wat aandringen en het uitleggen van onze situatie zijn we er dan toch welkom voor één nacht. Alhoewel ‘welkom’ misschien iets te veel gezegd is.

We besluiten om ons de volgende dagen niets aan te trekken van dit slechte nieuws en storten ons in het pretparkplezier.

Racende bomma’s in een Nissan Micra

Na ons bezoek aan Darwin en omstreken keerden we terug naar Roko Island.

alleen op de wereld - Barkley Highway

alleen op de wereld – Barkly tableland

Deze keer stuurden we ons stalen ros wat meer landinwaarts dwars doorheen de uitgestrekte graslanden van the Barkly Tableland. Geen slecht idee bleek later, dit was alweer een prachtig stukje Australië! Wanneer we in Mount Isa passeerden waren we per toeval net één dag te vroeg voor de aanvang van “the largest rodeo event in the Southern Hemisphere”. Zo’n kans konden we niet laten voorbijgaan, een echte Australische outback-rodeo-belevenis stond immers nog op ons to-do lijstje. Daar bovenop was de auto echt toe aan een klein (groot) onderhoud, dus terwijl hij/zij even verwend werd in de garage konden wij enkele dagen de sfeer opsnuiven tussen de echte cowboys en cowgirls. Leuk om te zien en een echt spektakel, maar die mannen moeten toch goed gek zijn om op zo’n wild dier (stier of paard) te kruipen. Er werden er toch enkele afgevoerd die zich behoorlijk zeer hadden gedaan.

Mount Isa Rodeo

Mount Isa Rodeo

We keken er allebei echt niet naar uit om terug “up the Cape” te rijden. De onverharde (meer-put-dan-wegdek) weg was echt onverbiddelijk voor onze arme oude auto. Nog voor we er goed en wel aan begonnen viel er al een stuk van de auto. Gelukkig geen essentieel onderdeel, iets van ergens onderaan, maar toch, stukken die van de auto vallen was geen goed voorteken. Om het helemaal af te maken kregen we aan het eind van de eerste dag een platte band. Eind goed al goed want eindelijk kwam die reserveband dan toch van pas! Onze krik terugvinden was een ander verhaal, deze zat ergens helemaal onderaan in de auto verstopt onder het bed en alle dozen. Gelukkig stopte er alweer een complete stranger die in no time de kapotte band kon vervangen.

rokoruben

Roko Island

Met nog wat horten en stoten geraakten we eindelijk op onze bestemming. Aangezien de drukste periode in de pearlbusiness voorbij was en er niet zoveel werk meer te doen viel, brachten we onze dagen door met vissen, occasioneel wat toeristen rondleiden en luieren onder de palmbomen. Af en toe voelden we toch de drang om iets te doen dus creërden we onze eigen projectjes. Ruben ging aan de slag met wat restjes hout om nieuwe tuinmeubelen te maken en ik startte een mooie moestuin op.

Roko Island

Roko Island

Het eilandleven bevielt ons beiden wel, maar toch voelden we dat het tijd werd voor iets nieuw. Wanneer we het nieuws kregen dat onze visums met een jaar verlengd werden was alles plots weer mogelijk. Het eerste agendapunt was om rustig aan naar Sydney te reizen en daar eens te beginnen aan de zoektocht naar een “deftige” job; als landscapsarchitect of stedenbouwkundige. We hadden ondertussen al contact gelegd met een landschapsarchitecte in Sydney, die toevallig ook een wwoofhost was. We waren welkom om er twee weken te verblijven terwijl we konden gaan solliciteren.  Het was misschien zelfs mogelijk dat ze wat werk zou hebben voor mij in haar eenmansbedrijfje. Meer redenen hadden we niet nodig om het erop te wagen.

de eilandbewoners

afscheid van de eilandbewoners

Onze enige zorg was dat de auto het misschien niet meer ging halen. We moesten immers nogmaals het twee dagen durende bibber-traject afleggen. Wanneer we de auto trachten te starten na twee maanden rust weigerde hij dienst. Het vochtige tropische klimaat zal er wel voor iets tussengezeten hebben en ons beest is dan ook al 20 jaar oud. Na verschillende pogingen lukte het dan toch, mist wat hulp van een groepje behulpzame omstaanders. Nogmaals het bewijs dat australiërs echt enorm vriendelijk en behulpzaam zijn.

Zou het warme weer zorgen voor een warmere en meer open persoonlijkheid? Of is het puur omdat je elkaar wel moet helpen zo ver van de “bewoonde wereld”. Hoe dan ook, het is eigenlijk wel aangenaam en zet aan om zelf ook wat behulpzamer te zijn. Zo stoppen we onderweg om een gezin te helpen waarvan hun trailer losgekoppeld geraakte waardoor al hun vakantiespullen over de baan verspreid lagen en hielpen we een motorhome met startproblemen.

Elke dag doken er meer en meer zorgwekkende geluidjes op. Ondertussen was onze topsnelheid van 110 km/u naar 80km/u gedaald. Dit tot grote ergernis van de andere weggebruikers. Wanneer de snelheid begon te dalen naar 70km/u of zelfs 60km/u bereikten we ons dieptepunt wanneer we voorbijgestoken werden door een hevig toeterende Nissan Micra vol grijze bomma’s die ons een norse blik toewierpen.

Een blij weerzien

Een blij weerzien

Onze eerste tussenstop op weg naar Sydney was Kuttabul waar we afgesproken hadden om even binnen te springen bij Lisa, Chrissy en Liam, het gastgezin waar we in maart enkele weken verbleven. Wanneer ze te horen kregen dat we even gingen passeren werden we uitgenodigd om er het weekend door te brengen. Als bij toeval verbleven Yasmin en Jason, een Engels koppel dat we leerden kennen tijdens onze frambozenpluktijd, ook in de buurt. Zij waren (en zijn nog steeds) aan het housesitten in een gigantisch beachhouse in Mackay. Dit was voor ons de ideale kans om ook met hen terug af te spreken.

Op avontuur in Kakadu

Misschien hadden we ons wat bad karma op de hals gehaald door geen parkpass te kopen, of omdat we gratis aangeschoven bij het lunchbuffet in een van de resorts en nog het lef hadden om terug te keren voor koffie en dessert. Hoe dan ook, woensdag 30 juli was alleszins niet onze geluksdag.

Yellow river Kakadu

Yellow river Kakadu

Ons avontuur in Kakadu National Park begon veelbelovend. Nog meer watervallen en zwemplekjes, maar ook gratis rangerwalks met onder andere uitleg over de vele rotsschilderingen en de aboriginals die hier ooit woonden. Het enige dat ons wel stoorde waren de miljoenen muggen die uit alle hoekjes en kantjes tevoorschijn kwamen eens het donker werd.

Nanguluwur rock art

Nanguluwur rock art

De vele giganische spinnen konden Yati ook maar weinig bekoren en nadat er eentje tijdens een toiletbezoek uit de wc-pot gekropen kwam en over mijn bil naar boven begon te kruipen was mijn liefde voor hen ook snel over. We besloten om een dag eerder richting Darwin te rijden zodat we nog even konden stoppen in Litchfield NP voordat Yati terug naar België zou gaan.

De zonsondergang in Ubir vormde een perfecte afsluiter van ons bezoek aan Kakadu.

yati32

Ubir

Wel ja, dat dachten we tenminste maar nog voor we het park konden uitrijden besloot onze auto het te begeven. Plots kwam er rook uit het rechtervoorwiel, en ook al kennen we alledrie niets van auto’s wisten we direct dat dit niets veel goeds kon voorspellen. Gelukkig zijn mensen hier in deze afgelegen gebieden zo vriendelijk en behulpzaam. We staan nog maar net aan de kant van de baan of er stopt een auto van uit de andere richting om te vragen of hij ons kan helpen. Terwijl hij half onder onze auto ligt stopt er nog een wagen met twee mannen die ons willen helpen. Na een snelle check-up oordelen ze dat er iets mis is met de wheel bearings en dat we niet veel anders kunnen doen dan ons te laten wegtakelen.

Maguk - Kakadu

Maguk – Kakadu

Alsof dit nog niet genoeg was kwam er ook nog eens een bosbrand onze richting uit en was er geen telefoonbereik. Omdat achtergelaten auto’s volgens de twee mannen een geliefd doelwit zijn voor inbrekers zat er niets ander op dan ons op te splitsen. Ruben en Yati bleven bij de auto zodat ze hem konden wegduwen, of desnoods leeghalen moest de bosbrand veel dichter komen en ik zou verder liften naar de volgende roadhouse, zo’n 50 km verder, om er de lokale VAB te bellen. De vriendelijke mannen moesten toch net naar daar en willen mij met veel plezier een lift geven. Na kort overleg besluiten we dat ze er best betrouwbaar uitzien en stap ik in hun wagen. In de roadhouse hadden ze wat medelijden met mij en ik mocht dan ook hun telefoon gebruiken, in plaats van de betaaltelefoon, om uren aan de lijn te hangen totdat er eindelijk een takelwagen geregeld kon worden. Uiteindelijk werd alles afgesproken, iemand zou ons drie uur later, rond 17u komen oppikken. Dezelfde mannen die mij een lift naar de roadhouse gaven besloten om mij ook terug af te zetten bij onze auto. Daar was het vuur ondertussen gepasseeerd en zat er niets anders op dan te wachten. Na drie uur boekjes lezen, pass the pigs spelen en nietsdoen kwam er geen takelwagen, ook niet na vier uur, of vijf, of zes, of zeven,…

de ochtendstond...

de ochtendstond…

Na een veel te warme nacht met drie in een tentje aan de kant van de weg omgeven door dikke rookwolken waren we alledrie niet meer zo vrolijk. We waren dan ook wakker bij het eerste ochtendlicht en Yati en ik besloten om zo snel mogelijk terug te liften naar de roadhouse om een boos telefoontje te plegen naar de pechverhelpingsdienst.

gelukkig ziet onze auto er net iets beter uit

gelukkig ziet onze auto er net iets beter uit

Eenmaal daar aangekomen kregen we te horen dat ze verscheidene keren hadden gebeld van de plaatselijke VAB maar dat ze mij niet konden bereiken omdat ik al vertrokken was. Wanneer ik terugbelde naar de dienst waren ze blijkbaar al mijn dossier kwijt en dan kreeg ik te horen dat de takeldienst niet wou komen omdat het technisch gezien niet zijn “district” was en hij op voorhand betaald wou worden voor de extra kilometers. Veel viel er niet meer aan te doen, en na het betalen van de extra kilometers kwam hij na drie uur dan toch onze auto ophalen. Hij was wel zo vriendelijk om ons, met auto, eerst af te zetten aan de camping zodat we al onze spullen eruit konden halen voordat hij ermee naar de garage reed.

Berry Springs

Berry Springs

Daar zaten we dan, in Berry Springs, een gehucht in the middle of nowhere op een vrij verlaten camping waar er duidelijk ook enkele excentrieke mensen permanent woonden. Gelukkig konden we tegen dan alweer lachen en besloten we er het beste van te maken, de supermarkt was op wandelafstand en er was een zwembad, wat hadden we meer nodig? Bij toeval bleek het koppel dat de plek naast ons innam ook belgen te zijn, Jennifer en Matthias uit West-Vlaanderen. Na wat gepraat en enkele blikjes appelcider werden we uitgenodigd om de volgende dag met hun mee naar de Berry Springs te gaan; een warme bron met prachig, en ook een beetje bizar, blauw water. Als afsluiter trakteren we ons op een mangosmoothie bij een lokale boomgaard. De volgende dag was de auto weer zo goed als nieuw en konden we Yati mooi op tijd terug gaan afzetten aan de luchthaven.

Bedankt voor je bezoek Yati, ik hoop dat je evenveel genoten hebt van het vele apperitieven, de kampvuren en het avontuur als wij!

sorry...

sorry…

Yati in Australië

Wow, deze blog begint serieus te lijken op kaas met enorme gaten. Hoog tijd om ervoor te zorgen dat het geen groot zwart gat wordt waarin alles verdwijnt. Veel leesplezier!

Even denken, waar was ik gebleven? Ok, in het laatste tekstje waren we onderweg naar Darwin om Yati op te pikken aan de luchthaven. Dit hebben we dan ook gedaan, lekker vroeg om 5u ’s ochtends. Ochtendstond geeft goud in de mond, nietwaar! Alleen een klein probleempje, Yati was nergens te bespeuren. De luchthaven in Darwin is niet zo groot dus we waren al snel rond. Blijkbaar zag ze er verdacht genoeg uit om uitgenodigd te worden voor een persoonlijk gesprek bij de douane. Er zaten namelijk wel zeer verdachte dingen in haar valies; twee stevig ingepakte flesjes Orval. Gelukkig voor Ruben mochten de flesjes, na grondig onderzoek, toch het land binnen. En Yati ook natuurlijk.

Na wat rondslenteren in Darwin werd het tijd om een planning op te stellen voor de komende weken. Enkele uren en een lege fles gin later werden er heel wat af te leggen kilometers gepropt in een drie weken durende roadtrip van Darwin naar Litchfield NP, Katherine met zijn hot spings, The Kimberly en Kakadu NP.

golfen in Darwin

golfen in Darwin

Ik herinner mij niet goed meer wie er met het idee op de proppen kwam (waarschijnlijk Ruben), maar om een of andere reden werd er tijdens al dat plannen ook afgesproken om een dagje te gaan golfen. We hadden nog een dag in Darwin, maar bij gebrek aan andere dingen om te doen leek het ons wel een leuk idee. Na het huren van de golfcart en enkele sets met clubs waren we er helemaal klaar voor. Even kleine waarschuwing, laat Yati nooit rijden met een golfkarretje, tenzij je er uit geslingerd wilt worden in een scherpe bocht. Voor de rest waren er geen incidenten en hebben we ook geen idee wie er eigenlijk gewonnen heeft (waarschijnlijk Ruben). Deelnemen is belangrijker dan winnen.

bommetje!

Buley Rockhole – Litchfield NP

Na Darwin stond Litchfield National Park als eerste punt op de agenda. Een prachtig National Park met vooral veel swimmingholes en watervallen. Van daar reden we verder via Katherine de grens over naar Kununurra in WA. Op een van de bushcampsites onderweg besluiten we, op aanraden van andere reizende Australiërs, om een “cruise” te boeken op Lake Argyle, het grootste man-made zoetwaterreservoir van het land.

Zo gezegd zo gedaan en de volgende ochtend bevinden we ons op een bus vol oudjes richting het meer en ons super-de-luxe cruiseschip.

Ondanks het feit dat we de jongsten aan boord waren was het toch echt een leuke uitstap. Een aanrader als je ooit in de buurt bent. ’s Middags werd er plots een barbecue tevoorschijn getoverd en kregen we een lekkere lunch voorgeschoteld op een van de eilandjes in het meer.

Lake Argyle

Lake Argyle

Terwijl het eten bereid werd kregen wij de kans om een duik te nemen in het heldere water. De eerste die in het water zat kreeg een pintje. Ik heb Ruben nog nooit zo rap in het water zien duiken. Er was dan ook niet veel competitie, de meeste oudjes kozen ervoor de beentjes te strekken op het eiland. Ik kan het hun niet kwalijk nemen, het water was ijskoud en er leven ruw geschat zo’n 35 000 krokodillen in.

El Questro Gorge - the Kimberly

El Questro Gorge – the Kimberly

Na al dat cruisen was het tijd om The Kimberly te verkennen. Omdat het onmogelijk was om 423517 km² te verkennen in slechts enkele dagen tijd hebben we ons beperkt tot het oostelijke gedeelte. De prachtige gorges, verkoelende swimmingholes, adembenemende watervallen en relaxerende hot springs maakten de trip hierheen meer dan de moeite waard. Een schitterende plek die zeker op ons lijstje komt met plaatsen om naar terug te keren en verder te verkennen. Maar helaas is het na enkele dagen alweer tijd om terug te keren richting Darwin. We stoppen nog even in Katherine om er te gaan kajakken in Katherine Gorge en te zwemmen aan Edith Falls.

Last but not least bezochten we Kakadu National Park.

Even genieten

Even genieten

Katherine gorge

Katherine gorge

Rollercoasters & regenwouden

Yati had al verscheidene keren vermeld dat ze graag op reis wou naar Australië en nu heeft ze eindelijk de knoop doorgehakt. Op 14 juli gaan we haar oppikken in Darwin.

een cadeautje van Roko Pearls

een cadeautje van Roko Pearls

Dit betekend wel dat we ons eiland moeten verlaten. Op vraag van Jason, en omdat het hier gewoon leuk leven is, besluiten we na onze verkenning van Darwin, terug te keren naar Roko Island. We zullen er blijven tot het einde van het toeristisch seizoen zodat we, voor het regenseizoen terug begint, de Cape kunnen verlaten.

Ondanks het feit dat het hier goed is, kijken we toch uit naar ons volgend avontuur. We hebben twee weken om van hier naar Darwin te geraken, genoeg tijd dus om onderweg nog enkele plekken te zien die we overgeslagen hebben op onze weg naar de tip.

botanical garden Cooktown

botanical garden Cooktown

Onze timing blijkt perfect te zijn, de weg naar de Cape is net opnieuw “gegraded”. De weg is zo effen en platgewalst dat het net is of we op een highway rijden. Dit is heel wat vlotter dan twee maand geleden toen we op weg waren in de tegengestelde richting. In plaats van terug door het binnenland naar Cairns te rijden maken we een tussenstop in Cooktown om dan via de Bloomfield Track de kust te volgen naar Cape Tribulation, Daintree Rainforest en uiteindelijk Cairns.

De Bloomfield track begint goed en we vragen ons zelf af waarom deze baan als een 4wd track aangegeven staat op de kaart. Plots weten we waarom, de baan verandert in een klein weggetje dat eindeloos bergop en bergaf gaat. De ene steile beklimming na de andere, met telkens een mogelijks nog steilere afdaling. Onze auto wordt echt op de proef gesteld, bergop rijden is nu eenmaal niet zijn sterkste punt. Het is net alsof we met onze wagen een rollercoaster aan het afrijden zijn. Bij elke nieuwe beklimming hopen we dat dit de laatste is. Tegen onze verwachtingen in komen we toch later die dag aan in Cape Tribulation. We hebben het toch maar weer gedaan!

Daintree Rainforest

Daintree Rainforest

De volgende dag bezoeken we het Daintree regenwoud en kunnen enkel maar “wauw” zeggen. Een van de meest complexe ecosystemen ter wereld en eenvoudig gezegd gewoon een prachtig stukje natuur.

Na vlug wat inkopen en een fresh haircut voor Ruben zijn we klaar om onze weg verder te zetten via de Savannah Way.

Daintree rainforest

Daintree rainforest